Wat een rijkdom

Ik had mijn " final countdown " blog afgelopen vrijdag al helemaal klaar staan. Een mooi lang verhaal over de laatste zware loodjes, de mega buik die fysiek bijna niet meer te doen was, het Carpaal Tunnel Syndroom in mijn polsen, de vele mensen op straat of in winkels die je aanspreken te pas en te onpas, brutale onbekenden die er vanuit gaan dat het via ivf (echt niet!!) zo gekomen is etc. maar moeder natuur die even een ander plan had bedacht en ik mijn blog heb moeten herschrijven.

Afgelopen vrijdagmiddag 8 september moesten we weer op controle komen. Niks aan de hand. Er werd pas voor dinsdag de 19e een nieuwe groei echo ingepland en een controle afspraak. De keizersnede stond ook al gepland. Nummer 1 en 3 lagen in stuit, dus het veiligst om voor een keizersnede te gaan. Helemaal goed. Nu maar hopen dat ik het volhoud tot die tijd. De keizersnede stond wel gepland in mijn streefweek, namelijk met 35 weken en 4 dagen om precies te zijn.
Diezelfde vrijdag waren mijn ouders nog langs geweest in Amsterdam om alvast een taartje te eten voor mijn verjaardag op zaterdag de 9e. Gezellig!

Na de controle die middag ben ik weer lekker languit op de bank gaan liggen en verder gegaan in een van de series op Netflix waar ik in bezig was. Lekker relaxt en ontspannen lag ik te kijken toen ik ineens een keiharde trap kreeg van baby 1 oftewel de jongen die onderin lag. Althans....het leek of hij mij een harde trap gaf en er daarna iets knapte en mijn broek vol stroomde met vocht. Ik stond op en het bleef maar stromen. Ik schreeuwde heel hard "fuuuuuck! Koert, mijn vliezen zijn gebroken"!!

Hij stond heerlijke verse lasagna te maken in de keuken en op het moment dat mijn vliezen braken kwam zijn broertje binnen lopen want die zou een hapje met ons mee eten. Lichte paniek in huis en het werk in de keuken werd neergelegd. Ik wist even niet wat ik moest doen dus ik ben op een handdoek op de grond gaan liggen. Koert heeft het noodnummer van het ziekenhuis gebeld, alle spullen verzameld en zijn we zo snel als we konden naar het ziekenhuis gereden. Ik voelde me verder prima. Daar aangekomen moest ik op een bed gaan liggen en werd ik meteen aan de ctg gelegd en werd er van alles bij me gecheckt en afgenomen. Er werd ook meteen duidelijk dat de VU zelf op dat moment geen plek had voor drie baby's, dus werd er meteen gestart met het rondbellen van andere academische ziekenhuizen in de omgeving. Een IC voor mini's was een must. Al snel hoorde we dat alles vol zat, Utrecht, Leiden, Zwolle, Veldhoven....

Ondertussen begon er bij mij wat te rommelen in de buik, weeën die om de 5 minuten kwamen. Het begon nog aardig bescheiden maar ik voelde dat ze steeds heviger werden. Doordat eigenlijk alle academische ziekenhuizen vol lagen en ze al met Groningen aan de lijn hingen was er ineens sprake om ook wat tweedelijns ziekenhuizen te proberen aangezien de baby's in goede conditie zijn, mooie gewichten hebben en ik al 33 weken zwanger ben. Veel van deze ziekenhuizen durfden het niet aan of hadden ook geen plek. Ondertussen hield ik het niet meer in die kamer, binnen twee uur van 0 naar 5cm ontsluiting! Wow wat is dat rap gegaan. Er werd besloten me aan een infuus met weeënremmers te leggen. Dit hielp echt voor geen meter. De weeën bleven maar komen. Een ware storm aan weeën want er zat geen pauze meer tussen. Ik bleef ze maar weg puffen en probeerde me te concentreren. Heel geïrriteerd schreeuwde ik naar Koert "niet mee puffen"! Hij had een sneller ritme wat ik niet trok en me daardoor niet kon concentreren.

Om half 12 's avonds kwam het verlossende woord van het artsen team om me toch daar te laten bevallen. De optie om per ambulance naar Groningen vervoerd te worden was niet meer te doen in mijn situatie. We zien morgen wel waar de baby's heen verplaatst kunnen worden werd er geroepen. Prima!! Toch mooi 3 Amsterdammertjes.
Koert werd OK klaar gemaakt. Een kwartier later werden we richting OK gereden waar alles in no-time opgezet moest worden. Daar aangekomen moesten we nog een extra kwartier wachten, het is me ontgaan waarom precies. Ik kon alleen maar roepen "ik kan niet meer". Ik dacht geef me die ruggenprik voor de operatie, dan ben ik van die vreselijke pijn af. Om 0.06 reden we de OK binnen. Ondertussen was ik dus ook al 6 minuten jarig. Het interesseerde me helemaal niets. Laat ze nu maar geboren worden. Ik mocht ook vooral niet letten op de hoeveelheid mensen die op de OK rondliepen, dat waren er namelijk nogal wat.

De ruggenprik werd gezet en al snel voelde ik niks meer in mijn buik en onderlijf. Heel apart dit gevoel. Ineens leek ik weer praatjes te krijgen. Toen was het zover, onze baby's zouden nu heel snel geboren gaan worden!! Via een scherm konden we meekijken naar de baby's die er één voor één uitgehaald werden. Hoe bizar is dit kon ik alleen maar denken, ik hoor alles maar ik voel niks! Als snel was daar nummer 1 , Balt onze zoon!
Een minuut later volgde Pip en twee minuten daarna Loeki, onze twee dochters. Loeki die haar oogjes al geopend had en onze richting op keek. Smelt. Ze werden één voor één door een apart team meegenomen om schoongemaakt en gecontroleerd te worden. Ik hoorde ze gelukkig alledrie al heel snel huilen, goed teken!
Daarna werd er door iedereen op de OK lang zullen ze leven gezongen.

Terwijl ik weer werd dichtgemaakt reden de couveuses de OK af. Ik mocht ze heel even bewonderen en aanraken. Tot straks lieve baby's. Na de operatie werd ik naar de uitslaapkamer gereden waar ik 2,5uur heb liggen bijkomen. Ik rilde van de kou. Daarna werd ik opgehaald en herenigd met Koert en onze drie lieve mini's Balt, Pip en Loeki. Wauw wat een beauty's en wat doen ze het ontzettend goed. Alleen onze druktemaker Pip had wat extra ademondersteuning nodig. Balt en Loeki deden alles zelf. Wat een kanjers. Het voelt allemaal zo onwerkelijk. Maar hetgeen waar ik gedurende mijn zwangerschap menigmaal grappen over heb gemaakt was werkelijkheid geworden......

Op mijn 33e verjaardag (op 9-9) bevallen van een drieling met 33 weken!
Het had zo moeten zijn!!!! Ik had me geen mooier verjaardagscadeau kunnen wensen dan deze drie mooie baby's! Wat een rijkdom!

Wij hebben Annemiek haar vorige blogs voor je op een rij gezet. Hier kun je alles lezen over haar zwangerschap, de ontdekking dat ze zwanger was van een drieling en de ‘countdown’… tot nu!

  1. https://duurzaamzwanger.nl/blog/eat-pray-love-en-een-drieling
  2. https://duurzaamzwanger.nl/blog/de-bezinking
  3. https://duurzaamzwanger.nl/blog/genieten
  4. https://duurzaamzwanger.nl/blog/countdown

1. Bevalling Annemiek.jpg

U bent hier

Gemiddeld draagt een kindje 5 luiers per dag. Als ze net geboren zijn heb je zelfs nog vaker een luierwissel. Wat gebeurt er met al die... Lees meer

Met een warme kop thee in mijn handen staar ik naar mijn laptop scherm. Ik heb het koud en met moeite kan ik mijn ogen open houden. Op... Lees meer

Miskraambegeleiding

1 op 4.
Cijfers. Wat moet je er mee? Wat kun je er mee? Wat zegt het?
Anders gezegd is het 25%. Andere getallen met dezelfde... Lees meer

Hoera, je bent zwanger!
Misschien is het heel snel gegaan, misschien heb je meer geduld nodig gehad of ben je zelfs onder... Lees meer

De zomer is mijn favoriete seizoen! Lange zwoele zomeravonden in de tuin, bbq aan, zwemmen, naar het strand..... maar de hele dag binnen... Lees meer

Marieke en Veerle - verloskundigen

Zittend aan de waterkant overdenk ik mijn dienst. Ik heb een onbevredigend gevoel. We hebben keihard gewerkt, alles geprobeerd en toch... Lees meer

Yay! Wat hebben we hier naartoe geleefd, onze eerste vakantie samen met Sammy. Eind mei stapten we met de hele familie in het vliegtuig... Lees meer

Ik ben inmiddels 38 weken zwanger en ik deel graag mijn favoriete items met jullie!

Een jumpsuit (met korte mouwen)
Ik vind... Lees meer

Momenteel ben ik 25 weken zwanger van onze zoon en onze dochter werd kort geleden alweer 1 jaar oud (mijlpaal)! De vorige keer heb ik... Lees meer

Pagina's